دل نوشت - بيابان گرد

 نمي‏خواستم به اين سرعت به روز بشم. متنمم يه چيز ديگه بود. اما توسل ديشب و اتفاقاتي که افتاد بدجوري بهمم ريخت. نمي‏دونم چي شد يهو ديدم پشت ميز کارم نشستم و کاغذ و قلم بدست....

سلام آقاجون

هرچند که از دل با خبري اما اگه نگم...

امروز مي‏خوام باهات حرف بزنم. فقط با خودت(مثل هميشه)،‏ با اين تفاوت که قبلاً تو برگ دفتر مي‏نوشتم و الان تو وب.
آقا چرا نمياي؟ چرا اينقدر...؟ جان زينب بيا تا همه چي شروع بشه. بيا ببين مسلماني چش شده. ببين چه راحت دل آدما رو مي‏شکنن و عين خيالشون نيست. دارم مي‏ترکم، مي‏خوام بگم، بگم:

آهاي چرا بيدار نميشيد؟ مسلماني فقط صف اول نماز نيست، تسبيح دست گرفتن نيست، محاسن بلند، استغفرالله گفتن و چادر و حجاب نيست. ديگه رعايت حق الناس (غيبت،‏ تهمت و آزار و اذيت ...)، شاد کردن دل مؤمن رو از اين ليست فاکتور گرفتيم.

يابن‏الحسن اگه تو بياي...

آقا ما فکر مي‏کنيم اگه مکرر دعا کنيم شما مياد. اما مگه ميشه.
مثل اين مي‏مونه که در خونمون و چهار قفل کنيم، بعد بگيم بفرما.(اينه رسمه مهمانوازي).
از يه طرف دل مي‏شکنيم و چشم خيس مي‏کنيم، از طرف ديگه مي‏گيم: اللهم عجل...
بهترنيست دست برداريم، تمومش کنيم. اين کارا هيچ نتيجه‏اي جز غربت و تنهايي آقام تواون خيمه سبز نداره.
به خودش قسم صداي مظلوم، صداي مهدي. مگه نه اينکه وقتي مياد خودش و معرفي مي‏کنه: