عشق*** - بيابان گرد

 از عشق سخن گفتن سخت نيست،‏ اما نوشتن مشکله.
تو حرف زدن ميشه بِلُف زد ولي تو نوشتن هر کاري کني نمي‏توني چاخان بگي در واقع قلمت نميزاره.
براي همين حرفاي گفتني هميشه با اونايي که رو کاغذ پياده مي‏کني کلي توفيق داره.
در گفتن به دروغ مي‏خندي، گريه مي‏کني، حتي آرامش و خشمتم مي‏تونه دروغ باشه که هست.
واي از اون لحظه که قلم و برمي‏داري هواي نوشتن به سرت مي‏زنه،‏ هر چي باشه مي‏ريزه رو دايره(رسوات مي‏کنه).
بيشتر تو تنهاييام مي‏نويسم که اگه قلم هوس کرد رسوام کنه کسي نباشه اشکامو ببينه.
هنگامي که از عشق حرف مي‏زني کلمه‏اي از تنفر نمي‏گي حتي يادشم نمي‏کني.
تازه وقتي که شروع مي‏کني به نوشتن و کلمه عشق رو روي کاغذ مياري کم کم نوشتت بوي تنفر مي‏گيره و تنها چيزي که نمي‏توني پيدا کني آرامشي که تو حرف زدن موج ميزد.

دو تا مثل مي‏زنم:
يکي خودم تا قبل از سفرم به بيابون از عشق متنفر بودم، چه‏جور، بايد مي‏ديدي اما........
همين که پام تو بيابون باز شد، عاشق عشق شدم، يه جورايي اون شد من و منم شدم اون.
شبا تو خلوت بيابون زير آسمون پر ستاره که همش منتظري و چشماي خواب‏آلودتو بهشون دوختي که شايد يه چشمکي بزنن، وقتي از انتظار کلافه ميشي،‏ يدفعه نجوا مي‏کنه مثل شباي قبل
لالا لالا بخواب اي دل که يارت مي‏شود پيدا، لالا لالا ببند چشمانِ خيست لالا لالا که دل سامان ندارد مگر هجران تو پايان ندارد، لالا بخواب ..... بقيه‏اش خصوصيه.

اون يکي مثال پروانه‏ست.
تا وقتي تو پيله است همه‏ي فکرو ذکرش،‏ همه‏ي آرزوش اينه که از پيله بيرون بياد و پرواز کنه.
وقتي بيرون اومد، اونوقت که مي‏فهمه دنياي درون اگر چه تنهايي‏ست اما همراه با آرامش است ولي .....
تواين دنيا چيزي جز شکستن بال و از دست دادن آزادي نيست، تازه مي‏فهمه که نيومده بايد بره...
سعي مي‏کنه دوباره تو پيله برگرده اما مي‏بينه براي پا گذاشتن تو اين دنيا پيله رو شکسته... و اين يعني اوج تنهايي.
اون موقع که تو مشت منو تو قرار مي‏گيره يه لحظه ياد پيله مي‏افته و دلش مي‏گيره پيله کجا و مشت اسارت کجا...
عشقي که تو پيله هست با اين عشق دنياي ما کلي تفاوت داره.

به نظر من عشق مقدس و پاکه، سرچشمه اين قداست فقط يه چيز اونم يکي از اون دو طرفي که عاشق شدن. يعني يکشون بايد پاک باشه و تو اين دنيا فقط و فقط خداست که پاک ومقدسه. در نتيجه عشق واقعي فقط بين خدا و بنده‏ست،‏ نه بين بنده و بنده.
نظر شما چيه؟

پ.ن(خدايا اگر روزي پروانه شدم و از پيله تنهايي بيرون آمدم مي‏خواهم در مشت تو اسير شوم)

پناه مي‏برم به آفريدگار فلق