بيايد براش.... - بيابان گرد

فکر کنم که اين موقعيت براي همه ما پيش اومده باشه که،‏ اگر من کربلا بودم...، اگه مدينه بودم...، چنين و چنان... اين کارو انجام مي‏دادم و اون کارو... اما اگه به درون خود بيشتر نگاه کنيم و به کارايي که انجام مي‏ديم دقت کنيم، مي‏بينيم که همش در حد حرفه نه عمل... .
وقتي تو زمان حال حرمت آقام و مي‏شکنن و زبون ندارم حرف بزنم، اون موقع مي‏خواستم... حلالمون کن آقا، ماکه کاري براتون نکرديم، فقط روز به روز به غربتون افزوديم. همش مي‏گم ناراحتم که اينطورشده همين بسه....
چند وقت پيش يکي از دوستاي مهربونم که نسبت به بنده لطف دارن يه نصيحتي کردن. اينکه بهتر تو اين وبلاگ به مسائل خانما بپردازم و اتفاقاتي که در روز مي‏افته،‏ تا حرفاي ديگه.... اما خودمون قضاوت کنيم اينهمه اتفاق رخ ميده، کدوم مهمتر از غربت آقاست،‏ شما بگيد.... آره مي‏دونم کمال پررويي (همش با خودمم) مني که باعث غربت آقا شدم و بعدم در موردش مي‏نويسم. خدايي اگه بدونيم که چه کرديم با دل آقا......
حالا مي‏خوام روايتي رو براتون بگم (روايتي که منشاء اعتماد به نفس من براي نوشتن با تموم گناهام بود)

حضرت اما حسين (ع) در عالم مکاشفه به يکي از علماي قم فرمودند:
«مهدي ما در عصر خودش مظلوم است، تا مي‏توانيد درباره‏ي آن حضرت سخن بگوييد و قلم فرسايي کنيد؛
آنچه درباره‏ي شخصيت اين معصوم بگوييد درباره‏ي همه‏ي معصومين(ع) گفته‏ايد؛
چون حضرات معصومين همه در عصمت و ولايت و امامت يکي هستند و چون اين زمان،
دوران مهدي ما است سزاوار است درباره‏ي او بيشتر گفتگو شود.
و در خاتمه فرمودند:
باز تأکيد مي‏کنم درباره‏ي مهدي ما زياد سخن بگوييد و بنويسيد، مهدي ما مظلوم است
بيش از آنچه نوشته و گفته شده بايد درباره‏اش نوشت و گفت»
صحيفه‏ي مهديه:53-51

حالا ديديد اين امر چقدر مهمه و بي‏اهميت شمردن و سستي نمودن در اين باره باعث ضرر و زيان در دنيا و عذاب در آخرت است. و بالعکس دعا نمودن براي فرج و سلامتي آقا باعث عزيز شدن در نزد حق تعالي و سامان يافتن وضع روحي و مادي و ..... الطاف ديگر مي‏شود.
خيلي فکر کردم اما نتونستم خودم و راضي کنم، نه قلمو نمي‏تونم در جهت ديگه‏اي ببرم (حتي اگه تکراري باشه) هرچند قلم من شيوا و دلنشين نيست، اما بازم دلم خوشه که شايد....

نه، نميشه به واسطه‏ي اين  بهانه که من لياقت ندارم،‏ توان ندارم و چه بِدونم عدم بضاعت مالي و عملي يا بهانه‏هاي ديگر،‏ نمي‏توان فرار کرد و توجيه خوبي براي روز قيامت باشد در آن هنگام که مي‏پرسند: چه کردي براي فرج مهدي ما؟ آيا در قبال امام زمان (عج) به وظيفه‏ي خود عمل کرده‏اي؟(هر چند کوچک)
مي‏خواستم يه روايتي ديگه هم بگم اما نگين گفته خلاصه بنويسم.

خلاصه همه‏ي حرفم اينه که ميشه با جفت کردن کفشاي زائراي آقا، نماز خواندن و صلوات براي سلامتي و فرج، و حتي روشن کردن چراغ منزل به ياد آقا به قسمتي از وظيفمون (که ياد آقاست) عمل کنيم.

 اللّهُمَّ اجْعَلْني مِنْ اَنْصارِهِ وَ اَعْوانِهِ و الذّابّينَ عَنْهُ و‏َ الْمُسارعينَ اِلَيْهِ في قَضاءِ حَوآئِجِه وَ الْمُمْتَثِلِينَ لِأَوامِرِهِ وَ الْمُحامينَ عَنْهُ وَ السّابِقينَ اِلي اِرادَتِهِ وَ الْمُسْتَشْهَدينَ بَيْنَ يَدَيْهِ. الهي آمين

پ.ن: أَيْنَ بَقيهَ الله نداي روز و شب...........
پ.ن: هر کاري کردم نشد، اين دله پردردم .................
پ.ن: سعي مي‏کنم از اين به بعد خلاصه‏تر بنويسم.

 پناه مي‏برم به آفريدگار فلق