...منو ببر به - بيابان گرد

السلام عليک يا ابا عبدالله

منو ببر به کربلا  به اون حريم با صفا
بزار بيام دورت بگردم   اونجا بميرم برنگردم
درد بده دوا بده  قلب منو جلا بده
هرچي دارم ازم بگير   فقط يه کربلا بده

آقاجان ديگه طاقت ندارم،‏ يه نفر از ليست منتظران حرم جدت کم شد و به زائرا پيوست... پس من چي؟ ديگه چقدر صبر؟ آقا نمي‏شه آقا ، نميشه آقا...،‏ تو که مي‏دوني چه خبر، تو چرا؟ مگه من چي خواستم، تل زينبيه ... خيلي زياده... خب مي‏دونم بوي گناه مي‏دم ولي چي ميشه منو قاطي عاشقاش بفرستي برم... اگه بخواي ميشه... ديشب وقتي گفت داره ميره...، آخ چقدر حسودي کردم...، فاطميه ... نجف باشي، بين‏الحرمين ...،‏ دلم پره آقا پره....، اگه ميخواي منو بسوزوني، حرفي نيست بسوزون... ولي کربلا...، نزار فکر کنم اينجام پارتي‏بازي....، تو که خيلي با معرفت از اين حرفايي. يه فاطميه ديگه داره مياد از تو خبري نشد...، از اين به بعد فلسفه‏ي چاه و نخلستون آغاز ميشه، نمي‌دونم شايد همين روزا بود که فاطمه صدا حسنم برو بگو سلمان اذان بگه... آره اذان بگه...، شايدم اون روزي که بي‏بي بعد از مدتها لبخند زدن... خودت که بهتر مي‏دوني چرا؟، يا اون روزي که فاطمه(س) بچه‏ها رو دور بستر جمع کرد و دستارو بالا ببريد ميخوام دعا کنم... خدايا ديگه بسه... فاطمه رو ببر. آه زينب...، بي‏بي جان خيلي دلم ميخواد تل زينبيه رو ببينم... نذر دارم خودت که بهتر مي‏دوني، آقا همنطور که تو مدينه جواب پيامم و دادي... ميخوام اينبارم جواب و تو کربلا بدي، من منتظرم اينو ديگه ازم دريغ نکن...، دلم نمياد قسمت بدم، ولي آقا منم ببر...

هر چي دارم ازم بگير   فقط يه کربلا بده...

تا کي عکس شش گوشه بخرم... خيره خيره...، تا کي آقا، تا جوونم دعوتم کن... بيام آدم بشم...آدم بشم، تا کي با عکسه حرمت حرف بزنم...

حرف دل زياده... اما نمي‏شه گفت ميزارم براي آخر هفته اگه دعوتم کردي...

يابن الزهرا نظري برما

پ.ن: تا کي نگاهم بدرقه راه کاروان باشه...
پ.ن: ...................
پ.ن: فقط بيا ..... همين.

پناه مي‏برم به آفريدگار فلق