برای تو که از - بيابان گرد

براي تو مي‏نويسم‍، براي تو که قاصدکهاي دلم را هر جمعه به سويت مي‏فرستم، اما آن هنگام که حرير قرمز رنگ غروب در آسمان پرسه مي‏زند، بي‏خبر برمي‏گردن... مثل هميشه.
براي تو که آن لحظه پرونده‏ام را مي‏گشايي سيلي از اشک صورت قمر مانندت را نقره‏اي رنگ مي‏کند، صداي شکسته شدنِ قلبت را شنيدم آن موقع که زير لب گفتي: تو ديگر چرا؟ اما باز من بي‏توجه....
براي تو که موقع غفلت نگاهم مي‏کني...
براي تو که هنگام بي‏قراري دستان پرمهرت را روي سينه‏ام مي‏گذاري و دل طوفاني‏ام را آرامش مي‏دهي.
براي تو که هنگام سياسي شب در نماز مرا دعا مي‏کني با تمام زشتيهايم...
براي تو که موقع معصيت نگاهت را به چشمانم مي‏دوزي و من پشيمان از...
براي تو که همچون ساقي پياله مستي را به دستم مي‏دهي و اين عطش‏زده را سيراب مي‏کني.
براي تو که وجودت از نور و قلبت از آسمان و چشمانت همچون زهراست.
براي تو که هنگام صبح موقع دعاي عهد کنارم مي‏نشيني و با العجل العجل دستانت را بلند مي‏کني و آمين...
براي تو که هرگاه اشتباه مي‏کنم چشمان زهراييت را به آسمان مي‏دوزي و مي‏گويي به من ببخش...!
براي تو که هر شب جمعه عطر سيب کربلا را به مشام عاشقان مي‏رساني.
براي تو که قفل دلم را با نگاهي باز کردي و مهمان وجودم شدي.
براي تو که مي‏داني بي‏قراريهايم از چيست؟ و براي چه غمگينم!
براي تو که از درونم آگاهي و آنرا تسخير کرده‏اي.
براي تو که مونس تنهايي و شبهاي بي‏روحم هستي.
يادت هست..... من نيز خوب بخاطر دارم؟
براي تو که مرا ببخشي بخاطر تمام نادانيها و اشتباهاتم.
و براي تو که روزي خواهي آمد از سرزمين نور و عاشقان را مزد انتظار مي‏دهي. انشاءالله.

مي‏آيد از ره مردي سواره**بر مرکب عشق چون ماهِ پاره
او که يگانه در عالمين است**برق نگاهش همچون حسين است
عمامه بر سر همچون پيمبر**در بازوانش نيروي حيدر
مي‏آيد از ره بوي گل ياس**در چشم و ابرو مانند عباس
مهدي مي‏آيد هر روز و هر شب**با گريه گويد سالار زينب

پ.ن:‏ديگه خيالتون راحت رفتم تا دو ، سه هفته‏ي ديگه (تعطيلات)
پ.ن: زيارت شما مشهديا هم قبول حق باشه
پ.ن: از شما هم ممنون خاله جون که به يادم بوديد.
پ.ن: حلال کنيد.

پناه مي‏برم به آفريدگار فلق